Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, συμμετείχαμε σε σχολικό διαγωνισμό 
«Αυτό που μας ενώνει πάει πάρκο» εγκεκριμένο από το ΥΠΑΙΘΑ
του Ε.Ε.Ε.Κ. Ξάνθης.  Τα παιδιά δημιούργησαν 
μια αφίσα, με την τεχνική της ζωγραφικής και του κολλάζ ,αφιερωμένη στην αποδοχή και τη συμπερίληψη.

Στο πλαίσιο της δράσης μας, οι μαθητές συμμετείχαν στη δράση "Όλη η Πόλη μια Αγκαλιά" του Δήμου Ελληνικού Αργυρούπολης συγκεντρώνοντας τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης και τα προσέφεραν στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου , ενισχύοντας οικογένειες που έχουν ανάγκη.

Μέσα από τη δράση αυτή, τα παιδιά καλλιέργησαν την αξία της προσφοράς, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής ευαισθησίας.

Η δράση συνδέεται κυρίως με τον Στόχο 2 – Μηδενική Πείνα, καθώς συμβάλλει στην υποστήριξη ανθρώπων που δεν έχουν επαρκή πρόσβαση σε τρόφιμα. Παράλληλα, συνδέεται με τον Στόχο 10 – Λιγότερες Ανισότητες και τον Στόχο 11 – Βιώσιμες Πόλεις και Κοινότητες, καθώς ενισχύει τη συνοχή και τη συνεργασία μέσα στην τοπική κοινωνία.

 Στο πλαίσιο του προγράμματος «Φοράω την Ιστορία – Υφαίνω το Μέλλον», οι μαθητές συμμετείχαν σε μια βιωματική δράση αφιερωμένη στην 25η Μαρτίου, συνδέοντας την ιστορική γνώση με την παράδοση και τη δημιουργικότητα. Η δράση κορυφώθηκε με τη διοργάνωση της σχολικής μας γιορτής, όπου οι μαθητές παρουσίασαν παραδοσιακούς χορούς από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Μέσα από τη μουσική και την κίνηση, βίωσαν στοιχεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και κατανόησαν τη σημασία της συλλογικότητας, της έκφρασης και της διατήρησης των παραδόσεων. Παράλληλα, στο πλαίσιο δημιουργικών εργαστηρίων, οι μαθητές σχεδίασαν και κατασκεύασαν παραδοσιακά γιλέκα και ποδιές, αξιοποιώντας απλά και ανακυκλώσιμα υλικά. Μέσα από αυτή τη διαδικασία γνώρισαν βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής παραδοσιακής ενδυμασίας, όπως τα μοτίβα, τα χρώματα και τη λειτουργικότητά της, ενώ ανέπτυξαν δεξιότητες συνεργασίας, αισθητικής έκφρασης και υπεύθυνης κατανάλωσης. Επιπλέον, υλοποιήθηκε το διαδραστικό παιχνίδι «Σπάσε τον κώδικα», στο οποίο οι μαθητές εργάστηκαν σε ζευγάρια, αναλαμβάνοντας ρόλους «παίκτη» και «πιονιού». Το παιδί–παίκτης καθοδηγούσε το παιδί–πιόνι πάνω στο ταμπλό, δίνοντας λεκτικές οδηγίες όπως «μπροστά», «πίσω», «δεξιά» και «αριστερά», με στόχο να φτάσει στα σημεία όπου βρίσκονταν τα κομμάτια της παραδοσιακής φορεσιάς. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν η συλλογή όλων των απαραίτητων στοιχείων, ώστε να ντυθεί σωστά το παιδί–μοντέλο, η Ελληνοπούλα ή ο Τσολιάς. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, τα παιδιά εξάσκησαν τον προσανατολισμό στον χώρο, ανέπτυξαν δεξιότητες συνεργασίας και λογικής σκέψης, ενώ παράλληλα γνώρισαν βασικά στοιχεία της ελληνικής παράδοσης με έναν ευχάριστο και παιγνιώδη τρόπο.