Η παρούσα υποβολή αφορά μια μαθητική ψηφιακή δημιουργία (video clip / digital storytelling) που υλοποιήθηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες της Ε΄ και ΣΤ΄ τάξης του 4ου Δημοτικού Σχολείου Τυρνάβου, στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος «Ήχοι Αειφορίας – Η Μουσική ως Πολιτισμική Μνήμη και Δημιουργία».

Αφετηρία της δράσης αποτέλεσε η συμμετοχή του σχολείου στο 8ο Μαθητικό Μουσικό Φεστιβάλ Λάρισας(17–18 Μαρτίου 2026), όπου οι μαθητές ερμήνευσαν το τραγούδι «Με το λύχνο του άστρου», σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη, από το εμβληματικό έργο «Άξιον Εστί». Η επιλογή του έργου συνδέθηκε με τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τον θάνατο του Οδυσσέα Ελύτη, προσδίδοντας στη δράση επετειακό αλλά και βαθιά συμβολικό χαρακτήρα.

Το τραγούδι, που γεννήθηκε στη δεκαετία του 1960 μέσα σε μια μεταπολεμική Ελλάδα που αναζητούσε ξανά φως, ελπίδα και συλλογική ανάταση, επαναπροσεγγίστηκε από τους μαθητές όχι ως ένα μουσειακό ή φολκλορικό κατάλοιπο, αλλά ως ζώσα έντεχνη πολιτισμική παράδοση, ικανή να συνομιλεί με τα τραύματα και τα ερωτήματα του παρόντος.

Στο βίντεο ακούγονται οι φωνές των παιδιών από τη ζωντανή τους ερμηνεία στο φεστιβάλ, ενώ το οπτικό υλικό επιλέχθηκε από τα ίδια σε άμεση συνομιλία με τους στίχους του έργου. Στον στίχο «τα κορίτσια μου πένθος για τους αιώνες έχουν» οι μαθητές επέλεξαν εικόνα κοριτσιού από την Ουκρανία, ενώ στον στίχο «τ’ αγόρια μου τουφέκια κρατούν και δεν κατέχουν» εικόνα αγοριού από τη Γάζα, και οι δύο μορφές μέσα στα χαλάσματα. 

Με αυτόν τον τρόπο, οι μαθητές δεν αναπαρήγαγαν απλώς ένα τραγούδι, αλλά προχώρησαν σε μια σύγχρονη ερμηνευτική επανανοηματοδότηση του έργου, γεφυρώνοντας τη δεκαετία του 1960 με τον σημερινό κόσμο. Η ποίηση του Ελύτη και η μουσική του Θεοδωράκη μετατράπηκαν σε όχημα διαλόγου για τον πόλεμο, την απώλεια, την ειρήνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αναδεικνύοντας τη δύναμη της τέχνης ως ζωντανής γλώσσας μνήμης και κοινωνικού στοχασμού.