Η παρούσα εργασία (Project) δημιουργήθηκε από τους μαθητές και μαθήτριες του ΣΤ2' του 1ο Δημοτικού Σχολείου Νέας Μάκρης με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής και προσφοράς του σχολείου στην εκπαίδευση (1925-2025). Το σχολείο μας ιδρύθηκε το 1925 και, παρά τις δυσκολίες της εποχής, οι κάτοικοι έδωσαν τεράστια σημασία στη μόρφωση των παιδιών τους, χτίζοντας το πρώτο σχολικό κτίριο με προσωπική εργασία και συνεργασία.

Για την υλοποίηση του Project, οι μαθητές/τριες χωρίστηκαν σε ομάδες και εργάστηκαν σε δύο βασικούς άξονες:

• Διαγενεακή σύνδεση: Πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις με παππούδες, γιαγιάδες και παλιούς μαθητές. Μέσα από τις αφηγήσεις τους, τα παιδιά έμαθαν για τις πολυπληθείς τάξεις, τα λιγοστά βιβλία και τις δυσκολίες της εποχής, συγκρίνοντάς τα με τις σύγχρονες αίθουσες και το ψηφιακό υλικό του σήμερα.

• Συμπερίληψη και πολυπολιτισμικότητα: Με δεδομένο ότι στην τάξη φοιτούν μαθητές από διαφορετικές χώρες, οι μαθητές συνομίλησαν με τους γονείς τους για τα σχολεία στις πατρίδες τους. Διαπιστώθηκε ότι, παρά τις διαφορές στη γλώσσα, όλα τα παιδιά μοιράζονται τα ίδια όνειρα για μάθηση και φιλία.

Η δράση αναδεικνύει ότι το σχολείο δεν είναι απλώς ένα κτίριο, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που ενώνει ανθρώπους, πολιτισμούς και γενιές, προσφέροντας ίσες ευκαιρίες μάθησης σε όλους.

Το πρόγραμμα υλοποιήθηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες των Γ' και Δ' τάξεων στο πλαίσιο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων, με αφορμή την επέτειο των 100 ετών του 1ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Μάκρης.

Κεντρικός άξονας είναι η αιωνόβια βελανιδιά του σχολείου μας, η οποία αποτελεί έναν διαχρονικό χώρο ελευθερίας, παιχνιδιού και δημιουργίας για όλες τις γενιές των παιδιών που πέρασαν από το σχολείο. Το δέντρο δεν είναι απλώς μέρος του προαυλίου, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που προσφέρει διαχρονικά το ίδιο καταφύγιο και την ίδια έμπνευση.

Μέσα από τη δράση, οι μαθητές και οι μαθήτριες:

1. Συνδέθηκαν με τη διαχρονική αξία του δέντρου και ανακάλυψαν ότι η σκιά της βελανιδιάς παραμένει εδώ και έναν αιώνα ο ίδιος φιλόξενος χώρος όπου τα παιδιά μπορούν να ονειρεύονται και να δημιουργούν έξω από τους τοίχους της τάξης.

2. Συνομίλησαν βιωματικά με το περιβάλλον και κατέγραψαν με αυθορμητισμό τις δικές τους στιγμές κάτω από τα κλαδιά της, συνειδητοποιώντας ότι μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα με τους μαθητές των προηγούμενων δεκαετιών.

3. Οραματίστηκαν το αύριο με σταθερό σημείο αναφοράς τη βελανιδιά και σχεδίασαν το σχολείο που επιθυμούν. Οι προτάσεις τους για ένα σύγχρονο, πολύχρωμο και πράσινο σχολείο δείχνουν πώς η παράδοση μπορεί να εμπνεύσει το μέλλον.

Η δράση αυτή αποτυπώνεται στο επισυναπτόμενο αρχείο, το οποίο αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της προσπάθειάς τους. Μέσα από τις ζωγραφιές και τα λόγια των παιδιών, φαίνεται πώς η βελανιδιά παραμένει η ζωντανή «καρδιά» του σχολείου μας, ενώνοντας το χθες με το σήμερα και το αύριο.