49o Nηπιαγωγείο Αθηνών

Η διαδικασία ξεκίνησε με την ενεργοποίηση της έμφυτης περιέργειας των παιδιών. Μέσα από εποπτικό υλικό που υπήρχε στην γωνιά της παρεούλας,την κούκλα που παρούσιασε προσωπικές της ιστορίες, τη συζήτηση που ακουλούθησε,σχετικά παραμύθια,δραματοποίηση,παντομίμα κι παιχνίδια ρόλων τα παιδιά προσέγγισαν την έννοια του σχολικού εκφοβισμού όχι ως θεωρία, αλλά ως βίωμα.Τα παιδιά εξέφρασαν ιδέες για την αποδοχή της διαφορετικότητας, καταλήγοντας στο σύνθημα «Στο πολύχρωμο σχολείο μας, χωράμε όλοι».Έπειτα,δημιούργησαν όλοι μαζί μία ιστορία που εκτυλίσσεται στην αυλή του σχολείου και συναποφάσισαν ότι θα χρησιμοποιήσουν πλαστελίνη,υλικό που ιδιαίτερα αγαπούν τα παιδιά,προκειμένου να ενσαρκώσουν τους ήρωες της ιστορίας τους.Στη συνέχεια,τα παιδιά συνεργάστηκαν αρμονικά , μοιράστηκαν υλικά και χώρο, εφαρμόζοντας στην πράξη τις αρχές της δημοκρατικής συνύπαρξης που προτείνει το Πρόγραμμα Σπουδών,δημιουργώντας ένα ομαδικό κολάζ,μία (ανάγλυφη) αφίσα.

Η προσπάθειά μας ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία ενός βίντεο που "ζωντανεύει" την αφίσα μας(η μουσική πο χρησιμοποιήθηκε για το βίντεο είναι της Rene Aubry - Zig Zag) Μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα παιδιά σταμάτησαν να είναι απλοί ακροατές και έγιναν τα ίδια οι πρωταγωνιστές: διηγήθηκαν την ιστορία τους στο συστεγαζόμενο νηπιαγωγείο κι στους γονείς καθώς έπαιζε το βίντεο(στο βίντεο δεν υπάρχουν λόγια), ένιωσαν υπεύθυνα για το μήνυμα που ήθελαν να περάσουν και χρησιμοποίησαν την κατασκευή τους για να δείξουν σε όλη τη σχολική κοινότητα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα και να ζούμε όμορφα μαζί.

Η δράση δεν ήταν μια απλή κατασκευή, αλλά μια «γνωστικά προκλητική» μαθησιακή εμπειρία. Η νηπιαγωγός λειτούργησε ως «ενορχηστρωτής» , διασφαλίζοντας την ισορροπία ανάμεσα στην αυθόρμητη έκφραση των παιδιών και τους μαθησιακούς στόχους για ένα σχολείο χωρίς αποκλεισμούς.